ΟΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΕΡΕΣ, ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΥΣΙΕΣ

Το να συνεχίζονται οι καταλήψεις χωρίς από αυτές να προκύπτει κάποια δράση ουσιαστική, πέρα από πορείες, συγκεντρώσεις, προβολές ταινιών και εικαστικές εκδηλώσεις είναι μια κατάσταση αδρανής και φαύλη. Η κυβέρνηση έχει βρει τον τρόπο ώστε κινητοποιήσεις τέτοιου είδους να μην επηρεάζουν την λήψη  και την επιβολή αποφάσεων στις πλάτες μας, όσο απάνθρωπες και αν είναι. Είναι το λεγόμενο «Δόγμα του Σοκ» (the shock Doctrine), υπάρχει και το ομώνυμο βίντεο στο YouTube. Αυτή η μέθοδος λίγο πολύ φαίνεται στο ότι παρόλη τη μαζικότητα των καταλήψεων σε σχολές και σχολεία, η κυβέρνηση προωθεί τα σκληρότερα μέτρα ακριβώς την στιγμή της κορύφωσης αυτών των κινητοποιήσεων. Διότι γνωρίζει ότι ο λαός είναι ανίκανος εκείνη τη στιγμή να ξεπεράσει τον εαυτό του σε κινητοποίηση, ακριβώς επειδή τότε βρίσκεται στην κορύφωσή της πολιτικής του έκφρασης, οπότε του έρχεται κι άλλη σφαλιάρα, που του προκαλεί άμεση συστολή λόγω ανικανότητας να αντιδράσει (σοκ). Για την ακρίβεια, τους βολεύει τρομερά που αυτή τη στιγμή κάποιες σχολές τελούν υπό κατάληψη, βάζοντας τα παπαγαλάκια τους να προβοκάρουν τις κινητοποιήσεις και να αμαυρώσουν τους φοιτητές στη συνείδηση των εγκεφαλοπλυμένων τηλεθεατών. Και τότε η «ριζοσπαστική» αριστερά έρχεται και προτείνει αναστολή λειτουργίας των σχολών σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το νέο νόμο. Λες και θα τους κάνεις κακό αν αναστείλει τη λειτουργία του το πανεπιστήμιο. Μα αυτό θέλουν κι αυτοί! Να μην λειτουργούν τα πανεπιστήμια, δεν είναι εμφανές ακόμα; Δώστε τους λοιπόν και βούτυρο για το ψωμί τους, ώστε να κρίνουν ένα πανεπιστήμιο «ασύμφορο» και να αναθέσουν τη λειτουργία του σε ιδιώτες, η ακόμα καλύτερα να το κλείσουν μια και καλή.

Αγώνας δεν σημαίνει να κλείνω τα πανεπιστήμια, τον εγκέφαλο ενός κράτους επειδή η καρδιά του, το πολιτικό σύστημα έχει μετατραπεί σε στομάχι και καταβροχθίζει τα παιδιά του. Κλείνοντας τον εγκέφαλο οδηγείς στο θάνατο ολόκληρο το σώμα, έτοιμη βορά για το στομάχι. Αγώνας είναι να χρησιμοποιείς τον εγκέφαλο γι’αυτό που φτιάχτηκε, δηλαδή να σκεφτεί μια λύση για το πρόβλημα και να την εφαρμόσει μέσα στο σώμα.

Η λύση σε αυτό το πρόβλημα είναι η τοπική, αμεσοδημοκρατική και συμμετοχική συνδιοίκηση του κάθε  πανεπιστημίου ξεχωριστά, σε μια συνεργασία καθηγητών και φοιτητών ανεξαρτήτου κομματικής παράταξης. Διότι, εάν οι καθηγητές όντως διαφωνούν με το νέο νόμο, μα είναι υποχρεωμένοι να τον εφαρμόσουν ή να παραιτηθούν, τότε έχουν πέσει θύματα εκβιασμού, κάτι που συνιστά ποινικό αδίκημα. Οι διέξοδοι που τους δίνονται είναι η σιωπηλή αποδοχή, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τα πανεπιστήμια, κάτι που πολλές χοντρές κοιλιές προτιμούν να αγνοούν, ή η παραίτηση και αντικατάσταση τους από πιο πρόθυμους συναδέλφους. Μια τρίτη οδός είναι η αναστολή λειτουργίας κάποιων σχολών, κάτι σαν  μαζική απεργία, που όπως είδαμε εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντα της κυβέρνησης.

Οπότε μας μένει μια λύση για ουσιαστική διαμαρτυρία και ταυτόχρονα ως πολιτική δράση, είναι αυτή που φέρει και το στοιχείο της νεοτερικότητας, είναι η αυτόνομη διοίκηση. Οι μεν καθηγητές που διαφωνούν με τον νέο νόμο δεν είναι καθόλου υποχρεωμένοι να τον εφαρμόσουν. Η συνταγματικότητα αυτού και κάθε νόμου είναι αποδεδειγμένη ήδη με κάθε επιστημονικό κριτήριο. Η ανυπακοή παύει να είναι μια πολιτική πράξη και γίνεται καθήκον. Η πρωτοβουλία, μια λέξη που την ξεχνούν αρκετά συχνά –αλίμονο- οι ακαδημαϊκοί, μπορεί να οδηγήσει στην σωτηρία όχι μόνο του πανεπιστημίου, αλλά και όλης της χώρας, αναπτύσσοντας και διανέμοντας ένα ικανό μοντέλο αμεσοδημοκρατικής συνδιοίκησης. Δεν είναι απαραίτητο πλέον να νομιμοποιούμε τους ίδιους τους δυνάστες μας εφαρμόζοντας απάνθρωπους νόμους. Μέσα από αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, θα ψηφιστεί και συνδιαμορφωθεί το νέο μοντέλο διοίκησης που θα παίρνει αυτό αποφάσεις για τον εαυτό του. Αυτό βεβαια θα γίνεται με την καθοδήγηση του διδακτικού προσωπικού, όσο από αυτό είναι πρόθυμο να εργαστεί για μερικούς μήνες χωρίς πληρωμή, καθώς άπαντες θα χάσουν τις δουλειές τους. Τα μαθήματα όμως θα συνεχιστούν κανονικά και μάλιστα με μεγαλύτερη ακόμα προσέλευση, καθώς όλοι θα θέλουν να βιώσουν (και να διαμορφώσουν) αυτό το καινούριο μοντέλο. Αυτό απαιτεί να καταλάβουμε τις σχολές όλοι μαζί, καθηγητές, φοιτητές και διοικητικοί, ανεξάρτητα από κομματικές θέσεις και μέσα από τη ζύμωση να εστιάσουμε στα σημεία που συμφωνούμε και όχι τα άλλα.

Το ακαδημαϊκό σώμα θα παίρνει αποφάσεις πέρα από τις προκαταλήψεις των κομματικών μηχανισμών, αυτών που μας οδήγησαν μέχρι εδώ και θα αυτοδιοικείται βρίσκοντας λύσεις που αφορούν τις δικές του ξεχωριστές, κατά τόπους ανάγκες. Για να γίνει αυτό, είναι απαραίτητο οι μεν φοιτητές να συνειδητοποιήσουν ότι χρέος τους δεν είναι να συνεχίσουν αυτό που τους παρέδωσαν οι γέροι τους, είτε είναι πασοκ είτε ΝΔ ή οτιδήποτε, αλλά να το αφήσουν πίσω και να δημιουργήσουν κάτι νέο, δικό τους. Είμαστε η νέα γενιά, έχουμε διαφορετικές ανάγκες από την εποχή των γονέων μας και είναι άδικο να μας κόβουν τα φτερά για να χωρέσουμε στο κοστουμάκι τους. Είμαστε η εξέλιξη των γονέων μας, όχι οι συνέχεια των ιδεών τους. Το πολιτικό τους σύστημα είναι πέρα από τα ιδανικά της Ζωής, της Αγάπης, της Ανιδιοτέλειας, της συντροφικότητας και εν τέλει της Αρμονίας. Εκφράζει ακριβώς τα αντίθετα από αυτά και τα παρουσιάζει σαν κάτι που λειτουργεί, είναι καλό και πρέπει να διατηρηθεί, αλλιώς… δακρυγόνα και σφαίρες. Δείτε πόσες φορές έχει δηλητηριαστεί μια συνέλευση λόγω κομματικών διαφωνιών. Βλέπω τους ΔΑΠιτες μαζεμένους από κει, τους ΠΑΣΠΙΤΕΣ από την άλλη, τους ΚΝιτες πουθενά και τους αυτόνομους σκόρπιους. Πόσες φορές έφαγε καφέ στο κεφάλι ο κάθε Καρασαρίνης?

Στην τελική, σαν εγκέφαλος μιας χώρας, εμείς οφείλουμε να δώσουμε την λύση για τα προβλήματά της, σε κάθε τομέα, οικονομικό, τεχνικό, κοινωνικό, πνευματικό, σε οτιδήποτε εξυπηρετεί την αρμονική συνύπαρξη. Είμαστε οι εν δυνάμει επιστήμονες και πάντα αυτοί έδιναν τη λύση στα προβλήματα, δεν ήταν ούτε οι πολιτικοί ούτε παπάδες. Πολύ περισσότερο λοιπόν εμείς οι κοινωνιολόγοι. Είμαι πρόθυμος να πάρω αγκαλιά οποιονδήποτε ΚΝΙΤΟΔΑΠΑΣΠΙΤΗ, μέχρι και να τον φιλήσω, στο μάγουλο αν είναι αγόρι, εάν μου φέρει μια επιστημονικοφανή έστω εργασία για τα πραγματικά αίτια της γενικότερης αγανάκτησης που πλανάται στην κοινωνία. Εάν η αυτόνομη αμεσοδημοκρατική διοίκηση είναι όντως αυτό που υπόσχεται, τότε μήπως ήρθε  η ώρα, εμείς οι νέοι, να βάλουμε την νέα μας πινελιά στην οργάνωση της ζωής μας; Με το να διδαχθούμε την άμεση δημοκρατία, να την εφαρμόσουμε έστω και πειραματικά στην τελική! Και αν πετύχει να την παραδώσουμε στους συνανθρώπους μας;

HellRazor